Σουτ στα Περατα

Το κύπελλο της κλωτσιάς…

01/06/2010 | 15:58

Μοιραστείτε το:

«Το παιχνίδι αυτό το θυμάμαι με πολλή συγκίνηση. Ηταν ένα από τα ωραιότερα πράγματα που συνέβησαν στην καριέρα μου στο ποδόσφαιρο». Συνήθως ένας μεγάλος παίκτης μιλάει έτσι για έναν τελικό, ένα σημαντικό ματς που κρίθηκε με δικό του γκολ. Ο Πελέ στην αυτοβιογραφία του προτίμησε να θυμηθεί ως σημαντικότερο ματς των μουντιάλ που συμμετείχε αυτό, στο οποίο πέρασε εντελώς απαρατήρητος: Βραζιλία-Τσεχοσλοβακία 0-0 στις 2 Ιουνίου 1962.

Αυτό το ματς, μόλις το δεύτερο της Βραζιλίας στη διοργάνωση, ήταν το τελευταίο του Πελέ στο τουρνουά. Στα πρώτα λεπτά, στην προσπάθειά του να κάνει ένα σουτ, ένιωσε έναν φοβερό πόνο στη βουβωνική χώρα: προσαγωγοί. Αλλαγές δεν επιτρέπονταν. Αχρηστεύθηκε. Ειδοποίησε τον πάγκο. Επαιζε πάνω στη γραμμή, ωσεί παρών. Και αντιμετώπισε την πιο μεγάλη ένδειξη ιπποτισμού από τον Πόπλουχαρ και τον Λάλα, τους δύο Τσέχους που είχαν αναλάβει να τον μαρκάρουν. Σε μια εποχή που το ποδόσφαιρο ήταν ανελέητο, οι αντίπαλοι σεβάστηκαν τον Πελέ και τον άφησαν στην ησυχία του. Τι σπάνιο θέαμα, σ’ ένα τουρνουά που η κλωτσιά πήγε σύννεφο!

Ο τραυματισμός κράτησε έξω τον Πελέ από τα ματς, αλλά όχι και τη Βραζιλία από το δεύτερο συνεχόμενο κύπελλό της. Κι αυτό διότι αμέσως βρέθηκε ο… αντι-Πελέ. Το όνομά του, Αμαρίλντο Ταβάρες ντα Σιλβέιρα. Εκανε εκπληκτικό τουρνουά στη θέση του μαύρου διαμαντιού, πέτυχε τρία γκολ (ένα από τα οποία στον τελικό), όμως ήταν από εκείνους τους παίκτες που φυλάνε το καλύτερο για το μουντιάλ. Φυσικά έκανε καριέρα και στην Ιταλία αργότερα, ωστόσο στη Βραζιλία έπαιξε μόλις 22 φορές και δεν ήταν παρών στο επόμενο μουντιάλ του 1966. Φυσικά ήταν εκεί όλη η υπόλοιπη παλιοπαρέα: Ο γκολκίπερ Ζίλμαρ, τα αδέλφια Σάντος στην άμυνα, ο Βαβά, ο Ντίντι, ο Ζάγκαλο και φυσικά ο Γκαρίντσα, που έπαιξε και για τον Πελέ.

Οι Βραζιλιάνοι βρήκαν πάλι τους Τσέχους μπροστά τους στον τελικό. Μια ομάδα σφιχτή και πειθαρχημένη, με λιγότερο ταλέντο από την Ουγγαρία και την Γιουγκοσλαβία, τις οποίες απέκλεισε σε προημιτελικό και ημιτελικό αντίστοιχα, αλλά μ’ έναν γκολκίπερ (Σρόιφ) που έκανε το τουρνουά της ζωής του και τον Γιόζεφ Μάζοπουστ να αλωνίζει στο κέντρο, ένα σύγχρονο ακούραστο μηχανάκι στο αργό ποδόσφαιρο του 1962 έκανε πάντα τη διαφορά.

Η διοργανώτρια Χιλή έφτασε μέχρι την τρίτη θέση. «Κον Πελέ, σιν Πελέ, τομερέμος Νεσκαφέ» φώναζαν οι 75.000 Χιλιάνοι πριν τον ημιτελικό με τη Βραζιλία «με τον Πελέ, χωρίς τον Πελέ, εμείς θα πιούμε νεσκαφέ». Τελικά ήπιαν… καφέ της παρηγοριάς, αφού οι αγριάδες τους και οι φωνές του κόσμου δεν έφταναν. Προηγουμένως είχαν αποκλείσει τους Σοβιετικούς (2-1, ο μεγάλος γκολκίπερ Λεβ Γιασίν έκανε ένα από τα χειρότερα τουρνουά της καριέρας του) και στον όμιλο τους Ιταλούς (2-0), σε ματς-ροντέο. Πριν το τουρνουά δύο Ιταλοί δημοσιογράφοι είχαν επισκεφθεί τη Χιλή και είχαν γράψει για τα… ελευθέρια ήθη των γυναικών του Σαντιάγκο και οι Χιλιανοί το κράτησαν μανιάτικο…

Στα χαρακτηριστικά του τουρνουά η για άλλη μια φορά υποτονική εμφάνιση της Αγγλίας (αποκλείστηκε στα προημιτελικά από τη Βραζιλία), ο αποκλεισμός των Δυτικογερμανών από τον όμιλο και η συμμετοχή του Φέρεντς Πούσκας με τη φανέλλα της εθνικής… Ισπανίας! Στην αποστολή των φούριας ρόχας ήταν και ο Αλφρέντο ντι Στέφανο, ο οποίος είχε παίξει ήδη με τις εθνικές Αργεντινής και Κολομβίας, αλλά δεν έπαιξε λόγω τραυματισμού.

Ηταν το τουρνουά με τους περισσότερους πρώτους σκόρερ: Ο Ούγγρος Αλμπερτ, ο Σοβιετικός Ιβάνοφ, ο Χιλιανός Σάντσεζ, ο
Γιουγκοσλάβος Γέρκοβιτς και οι Βραζιλιάνοι Γκαρίντσα και Βαβά σημείωσαν όλοι από τέσσερα γκολ. Επειδή το βραβείο έπρεπε να πάει σε έναν τράβηξαν κλήρο (!) και το αγαλματάκι πήγε στα χέρια του Γκαρίντσα…

ΣΥΜΜΕΤΟΧΕΣ: 56
ΤΕΛΙΚΗ ΦΑΣΗ: 16
ΓΗΠΕΔΑ: 4 (σε 4 πόλεις)
ΠΑΙΧΝΙΔΙΑ: 32
ΓΚΟΛ (Μ.Ο.) : 89 (2,78)
ΘΕΑΤΕΣ (Μ.Ο): 899.074 28.096)
ΤΕΛΙΚΟΣ: Βραζιλία-Τσεχοσλοβακία 3-1
ΠΡΩΤΟΣ ΣΚΟΡΕΡ: Γκαρίντσα (Βραζιλία), Βαβά (Βραζιλία), Σάντσεζ (Χιλή), Γέρκοβιτς (Γιουγκοσλαβία), Αλμπερτ (Ουγγαρία), Ιβάνοφ (ΕΣΣΔ) 4 γκολ