Από το δεξί στο αριστερό…    

05/06/2010 | 12:07

Μοιραστείτε το:

«Μαζί 25 εκατομμύρια Αργεντινοί θα σηκώσουμε το κύπελλο», έλεγε το κύριο σλόγκαν των διοργανωτών του μουντιάλ 1978. Στην πορεία αποδείχτηκε ότι δεν χρειάζονταν καν τόσοι για να φέρουν στη χώρα της πάμπας το ολόχρυσο αγαλματίδιο. Ο Λουίς Σέζαρ Μενότι και οι παίκτες του, μερικοί διαιτητές και ο δικτάτορας της χώρας Χόρχε Βιντέλα (ο οποίος, τι ειρωνεία, πήρε την πρωτοβουλία να κάνει την… απονομή στον αρχηγό της ομάδας Ντανιέλ Πασαρέλα και όχι ο πρόεδρος της ΦΙΦΑ) έφταναν και περίσσευαν…

Η διοργάνωση του 1978 σκιάστηκε από τις αντιδράσεις για την Αργεντινή, μία χώρα που βίωνε σκληρή χούντα με εκτελέσεις, βασανιστήρια και εξαφανίσεις αντικαθεστωτικών. Ο Ολλανδός Γιόχαν Κρόιφ έφτασε στο σημείο να αρνηθεί τη συμμετοχή του στο μεγάλο ραντεβού. Μέσα στο γήπεδο τα ματς έδωσαν πολλές αφορμές για… θεωρίες συνομωσίας, από το πρώτο με την Ουγγαρία (το οποίο οι Αργεντίνοι νίκησαν 2-1 με ανατροπή) μέχρι το διαβόητο πια με το Περού (όπου η μπιανκοτσελέστε ήθελε νίκη με τέσσερα γκολ διαφορά για να περάσει στον τελικό και νίκησε 6-0), ως και τον τελικό με την Ολλανδία. Ολη αυτή η φιλολογία, πάντως, αδικεί κάπως και την προσπάθεια των παικτών, κάποιοι από τους οποίους, όπως ο πρώτος σκόρερ Μάριο Κέμπες, έκαναν το τουρνουά της ζωής τους. Το βασικό ερώτημα, όμως, αν η Αργεντινή θα κατακτούσε το μουντιάλ αν γινόταν οπουδήποτε αλλού εκτός από την Αργεντινή, δεν θα απαντηθεί ποτέ.

Αξέχαστη η εικόνα με τα εκατομμύρια χαρτάκια που ανέμιζαν στις εξέδρες κάθε φορά που η Αργεντινή έμπαινε στο γήπεδο. Ατμόσφαιρα λατινοαμερικάνικη, που έφτασε στα σπίτια όλων μέσω της τηλεόρασης. Ο Μενότι έκοψε από την αποστολή τον 18χρονο τότε Μαραντόνα και προέβλεψε (σωστά…) ότι είχε καιρό μπροστά του. Εφτιαξε μία ομάδα για να αντέχει στην πίεση.

Οι Ολλανδοί, παρ’ ό,τι δεν είχαν τον Κρόιφ και τη λάμψη του ’74, τερμάτισαν και πάλι δεύτεροι. Αυτή τη φορά έχασαν το κύπελλο στην παράταση, θα μπορούσαν να είχαν παγώσει όλη την Αργεντινή αν το σουτ του Ρέζενμπρικ είχε καταλήξει στα δίχτυα αντί για το δοκάρι στο 89 της κανονικής περιόδου. Τρίτη αυτή τη φορά τερμάτισε η Βραζιλία, η οποία βρισκόταν φανερά σε μεταβατικό στάδιο, η γενιά του ’70 σιγά, σιγά αποσυρόταν κι έρχονταν με φόρα οι Ζίκο και Σερέζο του ’82. Η Ιταλία, επίσης, μπήκε στην τετράδα με τον κορμό παικτών (Τζοφ, Καμπρίνι, Σιρέα, Τζεντίλε, Αντονιόνι και Ρόσι) που θα έλαμπε σε τέσσερα χρόνια, κατάφερε να νικήσει και την Αργεντινή στο αποφασιστικό ματς του ομίλου.

Το Περού ήταν ευχάριστη έκπληξη στον πρώτο γύρο με το φαντεζί παιχνίδι, τα πολλά ένα-δύο και τον φοβερό Κουμπίγιας να σκοράρει από μακριά κι από κοντά. Θα το κυνηγάει, όμως, για πάντα εκείνη η «βολική» εξάρα από την Αργεντινή. Η Τυνησία έσωσε την τιμή της Αφρικής, έγινε η πρώτη ομάδα που πέτυχε νίκη στην τελική φάση (3-1 το Μεξικό), πήρε 0-0 από τη Δυτική Γερμανία και έχασε μόλις με 1-0 από την Πολωνία. Το Ιράν, επίσης, στην πρώτη του συμμετοχή σε τελική φάση θέσπισε το ρεκόρ των περισσότερων πέναλτι (οι παίκτες του υπέπεσαν σε τέσσερα), το οποίο μένει ακατάρριπτο μέχρι σήμερα.

Ηταν το τελευταίο μουντιάλ που έγινε με 16 ομάδες. Η ΦΙΦΑ του Χαβελάνζε κατάλαβε ότι είχε στην διάθεσή της έναν θησαυρό και αποφάσισε να ανοίξει ακόμα περισσότερο το κάδρο. Από την επόμενη διοργάνωση οι φιναλίστ αυξάνονταν κατά 50%, από 16 σε 24.

ΣΥΜΜΕΤΟΧΕΣ: 95

ΤΕΛΙΚΗ ΦΑΣΗ: 16

ΓΗΠΕΔΑ : 6 (Σε 5 πόλεις)

ΠΑΙΧΝΙΔΙΑ: 38

ΓΚΟΛ (Μ.Ο.): 102 (2,68)

ΘΕΑΤΕΣ (Μ.Ο.): 1.546.151 (40.688)

ΤΕΛΙΚΟΣ: Αργεντινή-Ολλανδία 3-1

ΠΡΩΤΟΣ ΣΚΟΡΕΡ: Μάριο Κέμπες (Αργεντινή) 6 γκολ