| Τελευταία ενημέρωση: Δευτέρα, 6 Φεβρουαρίου 2012 | 19:13 |
|
|
    |
Arpagas
Πρεμιέρα στα ιαπωνικά bet...
UPDATE Ελεγα να μην ασχοληθώ άλλο σήμερα, αλλά υπάρχει κάτι που μου’ χει κεντρίσει το ενδιαφέρον. Στην αρχή φιλολογικά, αλλά στο τέλος στοιχηματικά… Σήμερα παίζει ένα φιλικό Ινδία-Ταϊλάνδη. Πού πάω και τα βρίσκω, ε; Τέλος πάντων… Η Ινδία για πρώτη φορά μετά από 27 χρόνια θα δώσει το «παρών» σε μια μεγάλη διοργάνωση, το Ασιατικό Κύπελλο (το δικό μας Euro, δηλαδή) που θα γίνει τον Ιανουάριο στο Κατάρ. Κι αυτό έχει… ξυπνήσει τους ανθρώπους της ομοσπονδίας, που κανόνισαν δύο φιλικά με την Ταϊλάνδη για να ξεμουδιάσει η ομάδα ενόψει και των Ασιατικών Αγώνων, που θα γίνουν το Νοέμβριο στην Κίνα. Το Σάββατο στο πρώτο παιχνίδι η Ταϊλάνδη του Μπράιαν Ρόμπσον (ναι, του γνωστού) παρατάχθηκε με πολλούς παίκτες της ομάδας κάτω των 23 ετών και νίκησε 1-0 με το ζόρι. Είχε και η Ινδία ευκαιρίες, όπως λένε οι εφημερίδες, παρ’ ό,τι έπαιξε χωρίς τον Μπουτία, τον εμβληματικό της αρχηγό (102 συμμετοχές, 42 γκολ). Ο Μπουτία δεν θα είναι παρών ούτε σήμερα. Βλέπω, λοιπόν, τις αποδόσεις για το ματς που αρχίζει στις 16.00 Ελλάδος στο Νέο Δελχί. Ξεκίνησαν από dnb και τώρα η Ταϊλάνδη παίζεται σούπερ φαβόρα στο -1/2. Για ποιο λόγο ρε παλικάρια; Αυτό ψάχτηκα να βρω και ομολογώ ότι δεν έχω πειστική απάντηση. Την ίδια σύνθεση κατεβάζει η Ταϊλάνδη, τους μικρούς. Ο Ρόμπσον, μάλιστα, άρχισε τις κολακείες, ότι η Ινδία είναι κοντρολαρισμένη ομάδα και πειθαρχημένη, τέτοιες σάλτσες (ο προπονητής της Ινδίας είναι επίσης Αγγλος, ο Μπομπ Χάουτον). Δηλαδή σα να λέει ότι «παιδιά, μην περιμένετε να κάνουμε περίπατο». Βλέπω ότι οι Ινδοί, ακόμα και με τη μέτρια μπάλα που παίζουν, δύσκολα χάνουν εντός έδρας, ακόμα και από καλύτερους αντιπάλους. Τώρα που έχουν και διοργανώσεις να τους περιμένουν, άρα και ψυχολογικά είναι στα πάνω τους, τώρα θα ξεκινήσουν να ξεβρακώνονται εντός έδρας; Την Ινδία, για να’ μαι ειλικρινής, την αντιμετωπίζω με καχυποψία. Ομάδα που διαλέγει από 1 δις πληθυσμό, όλους τους σωματότυπους της υδρογείου, από Ινδοευρωπαίους του Ουτάρ Πράντες μέχρι μογγολοειδείς της Νάγκαλαντ και από νεγρίτες του Ταμίλ Ναντού μέχρι… καυκάσιους απόγονους των Πορτογάλων της Γκόα, κι όμως βρίσκεται στο παρασκήνιο. Γιατί; Υπάρχουν πολλές αιτίες. Λένε ότι οι Ινδοί είναι τρελοί με το πόλο και το κρίκετ. Ωραία. Μα, βρε παιδιά, μέσα σε ένα δις ανθρώπους δεν υπάρχουν έστω και 5 εκατομμύρια τρελοί με τη μπάλα; Το 0,5% του πληθυσμού; Η γνώμη μου είναι ότι δεν υπάρχει έμπνευση. Φανταστείτε ότι παίζουν στην ίδια ομάδα άνθρωποι από φυλές που επί αιώνες ήταν εχθρικές μεταξύ τους. Πώς θα βρουν αυτοί την ψυχική ηρεμία για να συνεργαστούν; Μόνο όταν υπάρχει ένα μεγάλο όραμα μπορεί να τους εμπνεύσει όλους. Και το να δώσουν το «παρών» σε μεγάλο ραντεβού μου μοιάζει τέτοιο… Πολυλογάς έγινα. Δοκιμάζω το +1/2 της Ινδίας. Εχω άγχος… Μετά από δύο μήνες εντατικής παρακολούθησης και περιπλάνησης σε sites με κάτι περίεργα σχέδια, σήμερα κάνω πρεμιέρα στην Ιαπωνία. Οχι ως punter που ψάχνει για την απόδοση μαμούθ, αλλά σαν συντάκτης που ασχολείται με το πρωτάθλημα επισταμένα, όχι για χόμπυ… Το ήθελα ακόμα ένα «καλοκαιρινό» πρωτάθλημα, μαζί με τη Ρωσία και κάποιες ματιές στην Αλσβένσκαν της Σουηδίας, το «ΤΑΜΕΙΟ» ήταν το κατάλληλο άλλοθι που χρειαζόμουν για να μπω στα βαθιά νερά και να ασχοληθώ σοβαρά με το πρωτάθλημα, όχι «έχει δύο νίκες συνεχόμενες η μία ομάδα», ούτε «έχει 4/5 over, άρα βάζει γκολ»… Είναι συναρπαστικό να ανακαλύπτεις έναν καινούργιο κόσμο. Γιατί αν ασχοληθείς μ’ ένα πρωτάθλημα πρέπει να το μυρίσεις, να το γευτείς, να το ακουμπήσεις, αν θέλεις κάποια στιγμή να βγεις κερδισμένος και όχι να σε πηγαίνει ο μπουκ… Ετσι, λοιπόν, έφαγα σούσι, πήγα σε γκέισες και άκουσα γιαπωνέζικο ροκ… Αστειεύομαι. Η αλήθεια είναι ότι το πρώτο που έκανα είναι να ρίξω μια ματιά στην ιστορία των ομάδων. Τι κουβαλάνε από πίσω τους, δηλαδή. Ποιους εκπροσωπούν. Σε ποιες πόλεις εδρεύουν. Θεωρώ ότι είναι η καλύτερη βάση, από την οποία μπορεί να ξεκινήσει μια εκτίμηση. (Οχι, δεν έμαθα γιαπωνέζικα. Τα μεταφραστήρια έχουν πάρει φωτιά. Α, ρε, Χούλιαν Μπλοντ που θα βγούνε… Θα γελάσει και το παρδαλό κατσίκι με την αφεντιά μου). Το δεύτερο πράγμα που έκανα είναι να δω εικόνες. Μπορεί να κατέβασα βιντεάκια απ’ όλα τα παιχνίδια που έχουν γίνει μέχρι τώρα στην Ιαπωνία. Και να γέμισα περίπου 40 σελίδες Word με σημειώσεις. Ποιος παίκτης κάνει τι. Οι αναθεματισμένοι μοιάζουν και μεταξύ τους… Σε πολλές περιπτώσεις αναγκάζομαι να δω νούμερο για να καταλάβω ποιος είναι. Εκτός, βέβαια, από τους ξένους, που ξεχωρίζουν σαν τη μύγα μέσα στο γάλα. Και στην ποιότητα εκτός από τη μορφή και το σωματότυπο. Το δύσκολο δεν είναι η Γκάμπα Οσάκα και η Ουράβα, αλλά η Βίσελ Κόμπε και η Βενγκάτα Σεντάι, έτσι δεν είναι; Τρίτον: Πήρα από την αρχή τα πέντε τελευταία πρωταθλήματα. Και τα παρακολούθησα αγωνιστική προς αγωνιστική. Να διαπιστώσω ποιες είναι οι κομπλεξικές ομάδες, ποιες ξεκινάνε καλά και μετά υποχωρούν, ποιες φορτσάρουν στο τέλος, ποιες «ζαλίζονται» στην κορυφή, ποιες κάνουν μαγκιές εκτός έδρας όταν έρχονται στα δύσκολα, γενικά πώς συμπεριφέρονται μέσα σ’ ένα πρωτάθλημα. Είναι απίστευτο πόσες πληροφορίες μπορεί να πάρει κάποιος απ’ αυτό. Κι ας μην είχα ποιοτικά χαρακτηριστικά όπως π.χ. αλλαγές προπονητών, τραυματισμούς βασικών και άλλα στοιχεία που οπωσδήποτε αλλοιώνουν την εικόνα. Σήμερα έχει επαναληπτικούς προημιτελικούς του λιγκ καπ. Τέσσερις αγώνες, όλοι την ίδια ώρα. Ας τους δούμε έναν, έναν: ΒΕΝΓΚΑΤΑ ΣΕΝΤΑΪ-ΤΖΟΥΜΠΙΛΟ ΙΒΑΤΑ: Το +1/4 της Τζούμπιλο γύρισε σε dnb. Λογικό, οι φιλοξενούμενοι είναι πολύ πιο φανταχτερό όνομα, νίκησαν και στο πρώτο ματς 2-1, στην έδρα της η Σεντάι δεν εμπνέει εμπιστοσύνη (3-3-5). Αλλά και η Τζούμπιλο ένα διπλό έχει σε 11 ματς, χώρια που δύσκολα σκοράρει. Στο dnb πια είναι μαντεψιά να ζητήσουμε διπλό. ΚΑΒΑΣΑΚΙ ΦΡΟΝΤΑΛΕ-ΚΑΣΙΜΑ ΑΝΤΛΕΡΣ: Το ματς βρίσκεται σε dnb υπέρ της Καβασάκι. Ηδη έχει αρχίσει να παίρνει την κατιούσα ο άσσος. Η Καβασάκι παίζει σε μεγάλες ταχύτητες εντός έδρας, πάει το ματς στις ευκαιρίες, έχει εξαιρετική παράδοση (4-1-0 την τελευταία πενταετία) και χρειάζεται ένα γκολ για να περάσει στα ημιτελικά. Με αυτές τις πιθανότητες αξίζει να παίξω. ΣΙΜΙΖΟΥ ΠΑΛΣ-ΤΟΚΙΟ: Σημαντικές απουσίες για τη Σιμίζου, η οποία εδώ που τα λέμε δεν ενδιαφέρεται και πολύ για τη διοργάνωση. Δεν σημαίνει ότι θα χάσει επίτηδες, αυτά είναι σπάνια στις περήφανες γιαπωνέζικες ομάδες, αλλά ο στόχος του ασιατικού τσάμπιονς λιγκ και η διεκδίκηση του πρωταθλήματος είναι κάτι πολύ σημαντικότερο. Η Τόκιο έχει εξαιρετική παράδοση (αήττητη στα τελευταία οκτώ ματς), υποτίθεται ότι έχει με το μέρος της και το κίνητρο, αλλά με φοβίζει να παίξω έστω και Χ2. ΓΚΑΜΠΑ ΟΣΑΚΑ-ΧΙΡΟΣΙΜΑ ΣΑΝΦΡΕΣΕ: Τη Γκάμπα την ξέρω καλύτερα απ’ όλες τις γιαπωνέζικες ομάδες λόγω του ασιατικού Champions League. Λογικό είναι να της έχω αδυναμία. Οπως όλες οι ομάδες που έχουν καβαλήσει την επιτυχία, καμιά φορά φέρεται υπεροπτικά και κάνει γκέλες. Εχει νικήσει κι εκτός έδρας, αυτή τη στιγμή το line της είναι στο -3/4, γιατί να παίξω στη νίκη της; Αφού περνάει και με ήττα με ένα γκολ διαφορά…
|
