Μνημόνιο, δάνειο, δραχμή. Σήμερα και αύριο…    

12/02/2012 | 22:43

Μοιραστείτε το:

Πριν απορρίψω ή, πριν δεχτώ κάτι οφείλω να το διαβάζω. Κανόνας αυτός. Από έφηβος το είχα κάνει ευαγγέλιό μου. Ούτε «ναι», ούτε «όχι», αν δεν ξέρω για ποιο θέμα καλούμαι να αποφασίσω. Καμία σχέση όλα αυτά με το «ναι» ή, «όχι» των βουλευτών σε λίγες ώρες για το μνημόνιο που συνοδεύει τη νέα δανειακή σύμβαση. Δεν είμαι άλλωστε βουλευτής, δεν αποφασίζω ουσιαστικά, μόνο θεωρητικά και διαμαρτυρόμενος ή, σωπαίνοντας.

Διάβασα, λοιπόν, το μνημόνιο. Να ξέρω, διάβολε, περί τίνος πρόκειται. Μην γίνω κι εγώ Χρυσοχοϊδης, να λέω ναι χωρίς να ξέρω, ούτε να γίνω σαν κάτι άλλους που λένε όχι χωρίς να έχουν ιδέα για τι μιλάνε. Και τι διάβασα; Τι κατάλαβα; Σίγουρα όχι όλα, πιθανότατα ούτε καν τα μισά. Από όσα λίγα κατανόησα και κατάλαβα, πάντως, στο νέο memorandumπροβλέπονται μεταξύ άλλων τα παρακάτω:

*** «Τα τιμολόγια του ΟΑΣΑ, του ΟΣΕ και της ΤΡΑΙΝΟΣΕ θα αυξηθούν κατά τουλάχιστον 25% ενώ τα επιχειρησιακά τους σχέδια θα επικαιροποιηθούν καταλλήλως», δηλαδή όχι μόνον αύξηση τιμολογίων, αλλά και προφανέστατη μείωση δρομολογίων με απώτερο στόχο τη μείωση λειτουργικών δαπανών.

*** «…μία φορολογική μεταρρύθμιση η οποία αποσκοπεί στην απλοποίηση του φορολογικού συστήματος, στην εξάλειψη των απαλλαγών και των προνομιακών καθεστώτων, συμπεριλαμβανομένης και της διευρύνσεως των βάσεων, πράγμα το οποίο θα επιτρέψει μία βαθμιαία μείωση των φορολογικών συντελεστών καθώς θα βελτιώνεται η απόδοση των εσόδων», με λίγα λόγια, εμμέσως πλην σαφώς προβλέπεται μείωση αφορολογήτων ποσών, και κατάργηση φοροαπαλαγών για να μαζευτούν περισσότεροι φόροι από το ευρύ κοινό με στόχο την ελάφρυνση φορολογίας επιχειρήσεων ώστε να επιτευχθεί προφανώς η αύξηση της ανταγωνιστικότητας. Επιπλέον αν παύσει η ειδική φορολόγηση επενδύσεων (κέρδη από τόκους, μετοχές, ομόλογα και άλλες επενδύσεις) και αυτά τα κέρδη μπουν στη φορολογική κλίμακα, οι εσωτερικές επενδύσεις θα καταστούν ασύμφορες για κάποιους, θα μειωθούν και θα μπορέσουν αν μπουν ξένοι επενδυτές στις ελληνικές εταιρείες κοψοχρονιά. Ευφυές;…

*** «Μέχρι τον Ιούνιο του 2012 η Κυβέρνηση θα αναθεωρήσει τις αντικειμενικές αξίες της ακίνητης περιουσίας για να τις ευθυγραμμίσει σε μεγαλύτερο βαθμό προς τις τιμές της αγοράς», δηλαδή, με δεδομένο πως ακόμα και σήμερα σε μεγάλο ποσοστό οι εμπορικές αξίες είναι υψηλότερες των αντικειμενικών, προβλέπεται αύξηση αντικειμενικών, άρα περισσότεροι φόροι για τους ιδιοκτήτες ακινήτων (που ήδη πληρώνουν εκτός από τους σχετικούς φόρους, το ΕΤΑΚ, το χαράτσι μέσω ΔΕΗ κ.ο.κ.)!

*** «Νόμος που παρέχει τη δυνατότητα δεύτερης εγκατάστασης για ιδιωτικά γραφεία εύρεσης εργασίας, εξαλείφοντας τα προκαθορισμένα μέγιστα ποσοστά, καταργώντας την απαίτηση για ελάχιστο αριθμό εργαζομένων και επιτρέποντας τη διασυνοριακή παροχή υπηρεσιών από ιδιωτικά γραφεία εύρεσης εργασίας», δηλαδή απελευθέρωση της αγοράς και να επιτραπεί να έρθουν στην Ελλάδα να λειτουργήσουν (εν είδη νέου συνδικάτου άραγε;) εταιρείες ευρέσεως εργασίας, με την επινοικίαση εργαζομένων να γίνεται από εξαίρεση ο κανόνας. Οσοι έχουν αποταθεί στο παρελθόν σε τέτοια «μαγαζιά» ξέρουν, όσοι δεν είχαν… την τιμή ας ξέρουν ότι πρόκειται για εταιρείες οι οποίες σε προσλαμβάνουν σαν ανειδίκευτο εργάτη με το βασικό μισθό της ΕΓΣΣΕ και αναλόγως προσόντων σε στέλνουν ως εργαζόμενο σε εταιρείες που αναζητούν προσωπικό. Προσοχή, αυτό τι σημαίνει; Δεν πληρώνεσαι σαν εξειδικευμένος κι ας είσαι τέτοιος, δεν εργάζεσαι απευθείας στην εταιρεία και έτσι δεν αποκτάς απέναντί της άλλα δικαιώματα (ωριμάνσεις, αποζημιώσεις απόλυσης κ.α.), τα οποία τα έχεις έναντι μίας εταιρείας που σε έχει προσλάβει με το χαμηλότερο μισθό και της οποίας η σύσταση και η διοίκηση βρίσκεται σε ΑΛΛΗ χώρα, άρα διέπεται από άλλης χώρας εργατικό δίκαιο! You know?...

*** «Να παύσει τη διάθεση της εισφοράς 0,5% που προβλέπει ο Α.Ν. 788/48 και ο Ν.3883/1958 επί της αξίας όλων των εισαγομένων εμπορευμάτων υπέρ του Εθνικού Μετσόβιου Πολυτεχνείου, του Πανεπιστημίου της Θεσσαλονίκης, της Ακαδημίας Αθηνών, και για την προώθηση των εξαγωγών», τουτέστιν ακόμα χαμηλότερα κονδύλια για την παιδεία και την έρευνα-ανάπτυξη.

Και πολλά άλλα, αλλά αυτά μου έκαναν ιδιαίτερη εντύπωση. Όπως εξεπλάγην με τη διαπίστωση της αντιμνημονιακής διαλεκτικής! Απίθανα επιχειρήματα, ακλόνητα! «Φωτιά και τσεκούρι στους προσκυνημένους», «Η βαθιά χρεοκοπία θα έρθει, με ευρώ ή με δραχμή», «Όχι σε μια σωσμένη Ελλάδα με χρεοκοπημένο λαό», «Πόλεμος», και άλλα τέτοια τρομερά και φοβερά. Αυτή είναι η αντιπρόταση! Το ουσιαστικά απόλυτο μηδέν, το γκρέμισμα, η ισοπέδωση για να ξαναχτίσουμε τα πάντα από θεμελίων, ώστε να βρεθούν να έχουν ρόλο κάποιοι που περιθωριοποιήθηκαν από τον ίδιο λαό του οποίου το όνομα καπηλεύονται σήμερα, στο όνομα της λαϊκής εξέγερσης, στην πλάτη του καταδυναστευόμενου εργαζόμενου ο οποίος βαρέθηκε να ακούει τα ίδια για 50 χρόνια.

Ποια είναι τελικά η λύση; Η επιστροφή στη δραχμή ντε και καλά; Η νομιμοποίηση δηλαδή των υπερκερδών και των κλεμμένων που ήδη έχουν πάει στις Ελβετίες και τις εξωχώριες τράπεζες των φορολογικών παραδείσων; Η παραμονή στο ευρώ με δανεισμό υπέρογκων ποσών που κοινή παραδοχή είναι πως ποτέ δεν θα μπορέσουν να αποπληρωθούν και θα διατηρήσουν το χρέος και το έλλειμμα σε τέτοια ύψη που αργά ή, γρήγορα θα μας στείλουν στη χρεοκοπία; Η, μήπως η αναστολή πληρωμών και παραμονή στο ευρώ; Μα δεν έχουμε τρόπο να κόψουμε χρήμα, αν κόψουμε και την εισροή χρημάτων λέγοντας όχι, πώς θα σταθεί στα πόδια της η ελληνική οικονομία; Πώς θα πληρωθούν συντάξεις και μισθοί τον επόμενο μήνα; Πού θα βρουν κεφάλαια κίνησης οι επιχειρήσεις, με τις τράπεζες ναυαγισμένες;

Τι θα μας ξημερώσει; Δεν ξέρω. Αυτό που ξέρω είναι πως δεν θέλω ούτε κυνήγι αγελάδων εντός πόλεων για ένα κιλό κρέας και μίνι εμφύλιο για μια φρατζόλα ψωμί, όπως και στην Αργεντινή την περασμένης 15ετίας. Όπως δεν θέλω ούτε και να κληροδοτήσω ανεξόφλητο χρέος στο παιδί μου, δεν θέλω να την μεγαλώσω σε μία κοινωνία δουλείας και μισθών 400 ευρώ. Όμως αυτά τα δύο μου προτείνουν. Δεν είναι φοβερό; Πώς να διαλέξω;

Δεν ήμουν και δεν είμαι μοιρολάτρης. Θα παλέψω αύριο είτε στη μία πραγματικότητα, είτε στην άλλη. Θα παλέψω όπως πάλευα τα τελευταία είκοσι χρόνια, με δουλειά-δουλειά-δουλειά και το κεφάλι μέσα. Με λιγότερα ή, περισσότερα θα παλέψω να ζήσω κι εγώ και η οικογένειά μου. Είτε με το απεχθές μνημόνιο και τον τραγικό δανεισμό, είτε με την καταστροφική χρεωκοπία και την επιστροφή στη δραχμή που θα μας πάει επίσης 20 χρόνια πίσω.

Δεν ξέρω αν είμαι υπεραισιόδοξος ή, βλάκας, αλλά ακόμα ελπίζω. Ελπίζω πως στο αύριο που ξημερώνει με 100% διαφορετικό, νέο το πολιτικό και κοινωνικό τοπίο της χώρας πολλά μπορεί πια να αλλάξουν. Ιδωμεν…